Przerosło mnie wielkie szczęście,

Zmiażdżyło mnie i przygniotło.

Rozmiata mi w oczach ziemię,

Jak gwiazda ognistą miotłą.

Płynę na jakiejś planecie,

Stoję pod jakąś pochodnią, 

Największym szczęściem jest miłość

A szczęście największą zbrodnią.



Ziemia maleje, jak komar,

I brzęczy gdzieś koło ucha,

Ach kto mnie wstrzyma, kto szumu

Słońc wirujących wysłucha!



Kto ze mnie niebo wypije. 

Kto zgasi piekło goryczy?!

Nikt! Nic się nie dzieje, tylko

Serce żywcem palone aż syczy.



Nie z ikony idziesz do mnie w środku dnia

Nie z błękitu cię sprowadził ciepły wiatr

Jesteś ze mną

Tylko ze mną.

Jesteś ze mną.



Nie oszczędza twojej twarzy gorzki czas

I nie jawisz się wśród nocy w moich snach

Jesteś ze mną.

Tylko ze mną.

Jesteś ze mną.



I jest jak chciałam i jak chciałeś

Drzwi ci otwieram w dni powszednie

I w żółtym dzbanku parzę kawę,

A ty przynosisz polne kwiaty

W dni powszednie.

W dni powszednie.

W dni powszednie.



I nie wiemy, ile można sobie dać

Zapatrzenia, urzeczenia w każdy dzień,

Choć jesteśmy

Tylko z sobą.

Tylko z sobą.



I nie wiemy, ile można sobie wziąć

Z twoich dłoni, z moich dłoni w każdą noc,

Choć jesteśmy

Tylko z sobą.

Tylko z sobą.



I jest jak chciałam i jak chciałeś,

Drzwi ci otwieram w dni powszednie

I w żółtym dzbanku parzę kawę,

A ty przynosisz polne kwiaty

W dni powszednie.

W dni powszednie.

W dni powszednie.